« poprzedni rozdział | spis treści | następny rozdział »

III. Prowadzenie profilaktycznej działalności informacyjnej i edukacyjnej w zakresie rozwiązywania problemów alkoholowych i przeciwdziałania narkomanii, w szczególności dla dzieci i młodzieży, w tym prowadzenie pozalekcyjnych zajęć sportowych, a także działań na rzecz dożywiania dzieci uczestniczących w pozalekcyjnych programach opiekuńczo−wychowawczych i socjoterapeutycznych

1. Analiza dotychczasowych działań

W 2003 roku w szkolnych programach profilaktycznych wzięło udział 1.406.000 młodych ludzi oraz 263 tys. rodziców. Programy te realizowało ponad 90 tys. nauczycieli. Nowelizacja rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 września 2002 roku w sprawie ramowych statutów publicznego przedszkola oraz publicznych szkół (Dz.U. z 2002 r. Nr 10, poz. 96), wprowadziła obowiązek uchwalania przez radę pedagogiczną szkolnego programu profilaktyki, spójnego z programem wychowawczym szkoły, zaopiniowanego przez rodziców i samorząd uczniowski. Z badań ankietowych przeprowadzonych w czerwcu 2003 roku przez Ministerstwo Edukacji Narodowej i Sportu w kuratoriach oświaty wynika, że około 60% szkół realizuje programy profilaktyczne, 20% jest na etapie diagnozy potrzeb i problemów, pozostałe szkoły kończą ich opracowywanie.

Opracowanie i realizacja szkolnego programu profilaktyki wymaga systematycznego i planowego wykorzystania różnorodnych form oddziaływań (np. zajęcia profilaktyczne realizowane w klasach, gazetki szkolne, audycje w szkolnym radiowęąle, imprezy profilaktyczne, happeningi itp.) przy zaangażowaniu jak największej części kadry pedagogicznej oraz wykorzystaniu aktywności i pomysłów młodzieży. Szkoły dysponują też zwykle dobrym zapleczem organizacyjnotechnicznym i mogą stać się miejscem na realizację zajęć pozalekcyjnych, kółek zainteresowań i zajęć sportowych. Stwarzanie alternatywnych, ciekawych możliwości spędzania wolnego czasu jest również częścią szkolnego programu profilaktyki i uzupełnieniem zajęć profilaktycznoedukacyjnych.

Oprócz profilaktyki pierwszorzędowej szkoła jest też pierwszym miejscem, w którym można zdiagnozować zachowania problemowe i podjąć interwencję, czy też skierować do miejsc udzielających profesjonalnej pomocy psychologicznej. W roku 2003 w ramach Krajowego Programu Zapobiegania Niedostosowaniu Społecznemu i Przestępczości wśród Dzieci i Młodzieży opracowane zostały „Procedury postępowania nauczycieli i metody współpracy z policją w sytuacjach zagrożenia dzieci i młodzieży przestępczością, narkomanią, alkoholizmem, prostytucją”. Kolejnym ważnym dokumentem dla szkół jest rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z 31 stycznia 2003 roku w sprawie szczegółowych form działalności wychowawczej i zapobiegawczej wśród dzieci i młodzieży zagrożonych uzależnieniem (Dz.U. z 2003 r. Nr 26, poz. 226), które obliguje szkoły do systematycznego prowadzenia edukacji prozdrowotnej, promocji zdrowia i zdrowego stylu życia oraz wypracowania procedur postępowania w sytuacji szczególnych zagrożeń związanych ze środkami odurzającymi i substancjami psychoaktywnymi, z uwzględnieniem zadań osób podejmujących interwencję.

Aby szkoły sprostały wyzwaniom, jakie stawiają przed nimi zapisy zawarte w rozporządzeniach, konieczne jest podnoszenie kompetencji nauczycieli w zakresie pracy profilaktycznej z dziećmi i młodzieżą. Oprócz szkoleń z zakresu profilaktyki pierwszorzędowej, dla środowiska nauczycieli ważne są również szkolenia z zakresu pracy profilaktycznointerwencyjnej. Programy dla grup ryzyka są szczególnie potrzebne w szkołach gimnazjalnych i średnich. Grono pedagogiczne w tworzeniu i realizacji szkolnego programu profilaktyki i promocji zdrowia powinno korzystać również z konsultacji oraz wsparcia profesjonalistów zajmujących się profilaktyką problemową. Mogą być oni szczególnie pomocni w sytuacjach wymagających podjęcia działań interwencyjnych wobec grup ryzyka. W trosce o poprawę jakości realizowanych programów profilaktycznych, opracowane zostały przez Centrum Metodyczne Pomocy PsychologicznoPedagogicznej standardy szkolnych programów profilaktyki.

2. Założenia zintegrowanego systemu profilaktyki gminnej

Młodzi ludzie mają tendencję do podejmowania różnorakich zachowań ryzykownych dla zdrowia (używanie różnych substancji psychoaktywnych, podejmowanie ryzykownych zachowań seksualnych itd.). W związku z tym w profilaktyce tych zachowań rekomendowane jest tworzenie programów edukacyjnych dotyczących różnych rodzajów środków uzależniających (alkohol, tytoń, narkotyki) oraz łączenie różnorodnych działań podejmowanych wobec tej populacji. Przy planowaniu programów profilaktycznych należy zwrócić uwagę, aby nie koncentrowały się one wyłącznie na osłabieniu czynników ryzyka, lecz również na wspieraniu głównych czynników chroniących (zwłaszcza kształtowaniu silnej więzi rodzinnej, rozwijaniu zainteresowania nauką szkolną i rozwojem oraz wzmacnianiu skłonności do respektowania norm i wartości oraz wspieraniu praktyk religijnych). Pierwszym etapem planowania konkretnego projektu profilaktycznego powinna być diagnoza środowiska uwzględniająca m.in. diagnozę problemu oraz zapotrzebowanie na specyficzne i niespecyficzne usługi z zakresu profilaktyki. Diagnoza ta nie zawsze musi oznaczać przeprowadzenie dogłębnych badań socjologicznych na reprezentatywnej próbie młodzieży, powinna jednak być rzetelnym określeniem problemu związanego z używaniem substancji psychoaktywnych. W przypadku planowania badań na większą skalę, sugerujemy zastosowanie takich narzędzi, procedury badawczej i doboru próby, aby wyniki badań można było porównać z wynikami ogólnopolskich badań ESPAD, co pozwoli na określenie skali zjawiska w środowisku lokalnym. Przy realizacji jakichkolwiek badań czy też programów profilaktycznych należy jednak pamiętać o wcześniejszym poinformowaniu rodziców o takich działaniach. Pozwoli to nie tylko na uniknięcie ewentualnych zarzutów o brak zgody, ale wzmacnia nasze działania i rozszerza je na różne kierunki oddziaływań (rodzice mogą podjąć ten temat w rozmowach, odwoływać się do pewnych norm czy też podsuwać rozwiązania w trudnych dla dziecka sytuacjach np. namawiania do wypicia alkoholu).

Ze względu na różne miejsca, w których prowadzi się działania profilaktyczne, należy wymienić podstawowe środowiska oddziaływań profilaktycznych:

Skuteczna profilaktyka powinna oddziaływać na wszystkie cztery środowiska. W praktyce jednak, najbardziej dostępnym środowiskiem jest szkoła, przede wszystkim klasa szkolna. Warto wspomnieć, że najbardziej skuteczne są programy profilaktyczne, które obejmują całą szkołę i w które zaangażowani są zarówno wszyscy nauczyciele, jak i pielęgniarka czy psycholog szkolny. Nawet jeżeli ktoś osobiście nie jest zaangażowany w prowadzone działania, powinien być poinformowany o ich celach oraz o tym, jak może wzmacniać ich skuteczność.

Znacznie trudniej dotrzeć z profilaktyką do rodziny. Wynika to przede wszystkim z faktu, iż rodziców można jedynie inspirować, zachęcać do działań profilaktycznych, tylko od nich zależy, czy skorzystają z zachęty i wsparcia. Ważnym czynnikiem zwiększającym udział rodziny w oddziaływaniach profilaktycznych byłoby zbliżenie między szkołą a domem. Zmienia się również wyobrażenie i podejście do tego, komu szkoła ma służyć i jakie zadania spełniać. Szkoła ma służyć dziecku, jego potrzebom oraz rodzinie. Na angażowanie rodziców w działania profilaktyczne nie można czekać aż do pojawienia się zachowań ryzykownych w klasie, ale wykorzystać naturalne interesowanie się rozwojem dziecka przez rodziców na poziomie wczesnych klas szkolnych czy przedszkola. Ich postawy, zachowania i normy, jakie przekazują dziecku w sprawie substancji psychoaktywnych, mają istotny wpływ na zachowania i decyzje dziecka (czyli np. rezygnacja z inicjacji alkoholowej czy narkotykowej).

Trzecim obszarem oddziaływań profilaktycznych jest społeczność lokalna. Chodzi tu przede wszystkim o to, co się dzieje w najbliższym otoczeniu dzieci i młodzieży. Należy pamiętać o tym, iż najlepszy nawet program profilaktyczny prowadzony w szkole może przynieść bardzo małe efekty, gdy nie towarzyszą mu działania zmierzające do ograniczenia zjawiska sprzedaży alkoholu osobom nieletnim (skuteczna i konsekwentna kontrola punktów sprzedaży). Osoby zajmujące się profilaktyką na danym terenie powinny pamiętać, by obejmować swą działalnością cały teren i dążyć do tworzenia lokalnych koalicji profilaktycznych. Przekonanie, iż ograniczanie dostępności alkoholu dla nieletnich jest ważną społecznie sprawą, może zjednoczyć lokalne społeczności i znacząco wpłynąć na kierunek lokalnej polityki finansowej (tworzenie alternatywnych form spędzania wolnego czasu), czy też poprzez ograniczanie punktów sprzedaży, kontrolę przestrzegania prawa – na poprawę bezpieczeństwa.

Najtrudniejszym zadaniem jest uzyskanie wpływu na globalne przekazy kulturowe i medialne, ponieważ nad nimi sprawują kontrolę osoby, których światopogląd i interesy są zupełnie inne od reprezentowanych przez osoby zajmujące się profilaktyką i rozwiązywaniem problemów alkoholowych. Pomimo iż nakłady finansowe na działania promujące alkohol są niewspółmiernie wyższe od tych przeznaczonych na profilaktykę, w ciągu ostatnich lat można wskazać wiele przykładów kampanii społecznych organizowanych nie tylko z pieniędzy publicznych, ale również dzięki wsparciu sponsorów czy też pracy wolontariuszy – jest to więc działanie jak najbardziej realne.

Tworzenie gminnego programu profilaktyki problemowej dla dzieci i młodzieży wymaga świadomego, celowego i długoterminowego planowania przedsięwzięć. Należy dążyć do tworzenia zintegrowanego systemu profilaktyki gminnej. Szczególnie cenne są środowiskowe programy profilaktyczne czynnie angażujące wiele grup danej społeczności (młodzież, rodziców, wychowawców, sprzedawców napojów alkoholowych, samorząd) w działania na rzecz ograniczania popytu na środki psychoaktywne poprzez m.in. wzrost świadomości społecznej i zmiany cech środowiska lokalnego. Lokalna działalność profilaktyczna nie powinna opierać się na jednorazowych, krótkotrwałych akcjach (konkursy, festyny, przedstawienia teatralne itp.). Mogą one stanowić uzupełnienie systematycznie realizowanych programów adresowanych do wymienionych grup odbiorców, opartych na aktywnym uczestnictwie i dialogu.

Realizacja profilaktycznej działalności informacyjnej i edukacyjnej skierowanej pośrednio i bezpośrednio do dzieci i młodzieży na terenie gminy to przede wszystkim:

  1. Prowadzenie na terenie szkół i innych placówek oświatowych i opiekuńczo-wychowawczych programów profilaktycznych dla dzieci i młodzieży, odpowiadających standardom wyznaczonym przez technologie profilaktyczne, w tym:
    • profesjonalne przygotowanie realizatorów,
    • kompletny (godzinowy) scenariusz działań,
    • zaplanowaną ewaluację (ocena efektów programu odroczona w czasie, np. wykonana po 3 miesiącach).
  2. Podejmowanie działań o charakterze edukacyjnym przeznaczonych dla rodziców, których celem jest wspieranie abstynencji dziecka i przygotowanie go do podejmowania świadomych i odpowiedzialnych decyzji związanych z używaniem substancji psychoaktywnych. Programy mające na celu rozwijanie umiejętności wychowawczych, wspieranie rodziców w trudnościach, pośrednio wpływając również na sytuację młodych ludzi i ich zachowania. Innym przykładem takich działań są grupy wsparcia, konsultacje specjalistów czy telefon zaufania, np. system „Pomarańczowej Linii” – pomagający rodzicom dzieci, które piją i upijają się).
  3. Wdrażanie programów profilaktycznointerwencyjnych dla młodzieży upijającej się. W tym przypadku należy rozróżnić dwa obszary działań: pracę terapeutyczną po zdiagnozowaniu uzależnienia i działania korekcyjnowychowawcze skierowane do osób eksperymentujących z różnymi środkami psychoaktywnymi, np. program „Tukan”. Działania interwencyjnokorekcyjne mogą być realizowane również w szkole przez przeszkolonych nauczycieli (np. programy i procedury – „Korekta” czy „Interwencja profilaktyczna”).
  4. Wspieranie programów i przedsięwzięć profilaktycznych opracowywanych i realizowanych przez młodzież, skierowanych do grup rówieśniczych (np. kluby dyskusyjne, gazetki, audycje radiowe). Istotnym zadaniem jest także wspieranie rozwoju i działalności wolontariatu (warsztaty, szkolenia pogłębiające wiedzę i umiejętności z zakresu profilaktyki problemowej i promocji zdrowia) oraz realizowanie programów aktywizujących samorządy uczniowskie, grupy liderskie czy młodzieżowe samorządy.
  5. Dofinansowanie szkoleń, kursów specjalistycznych w zakresie pracy z dziećmi, młodzieżą oraz rozwijanie umiejętności prowadzenia zajęć profilaktycznych organizowanych dla nauczycieli, pedagogów, psychologów, którzy deklarują gotowość podjęcia pracy profilaktycznej z dziećmi lub młodzieżą i aktualnie są zatrudnieni w placówkach oświatowych i opiekuńczowychowawczych.
  6. Organizowanie lokalnych imprez profilaktycznych dla młodzieży. Należy szczególnie zwracać uwagę na to, aby nie tworzyły one skojarzeń z promocją alkoholu i nie pochłaniały zbyt dużej ilości środków finansowych, które powinny być przeznaczane przede wszystkim na zajęcia prowadzone w małych grupach zapewniających bezpośredni kontakt wychowawcy z młodzieżą.
  7. Szczególnie ważnym wyzwaniem w działalności profilaktycznej jest rozszerzenie programów zajęć psychoprofilaktycznych dla młodzieży o różne formy zajęć sportowych. Nie powinno to jednak oznaczać utożsamienia profilaktyki z imprezami sportowymi, ponieważ bardzo często nie promują one abstynencji, a nawet stanowią okazję do nadużywania i promocji alkoholu. Szczególnie pożądane jest, aby podmiotami organizującymi działania integrujące psychoprofilaktykę z aktywnością sportową były środowiska szkolne, świetlice opiekuńczowychowawcze i socjoterapeutyczne. Prowadzone w ramach profilaktyki problemowej zajęcia sportowe powinny:
    • być integralnym elementem programu profilaktycznego; oznacza to odwoływanie się do strategii profilaktycznych (np. osobistych decyzji abstynenckich, przekonań normatywnych „Prawdziwy sportowiec prowadzi zdrowy styl życia, nie pije, nie pali, nie używa narkotyków, sterydów), a także wzmacnianie czynników chroniących, zwłaszcza poprzez ukazywanie autorytetów (trenera, znanych sportowców itp.) i rozwijanie zainteresowań,
    • być adresowane do dzieci uczestniczących w programie profilaktycznym,
    • osoby prowadzące te zajęcia powinny mieć odpowiednie kompetencje merytoryczne (znajomość strategii profilaktycznych, zasad pracy z młodzieżą z grup ryzyka),
    • pożądany jest udział znanych osób – sportowców, którzy promowaliby wzorzec trzeąwości,
    • rekomendowane jest objęcie zajęciami sportowymi dzieci z grup ryzyka, które uczestniczą w zajęciach w świetlicach socjoterapeutycznych i opiekuńczowychowawczych,
    • w ramach realizacji zajęć sportowych możliwe są wydatki materiałowe, np. na zakup sprzętu sportowego, jednak powinny być one częścią programu. Należy zadbać o odpowiednie proporcje w nakładach finansowych. Zgodnie z zapisem ustawowym środki mają być przeznaczone na prowadzenie zajęć sportowych, a nie na finansowanie inwestycji (budowy boisk, remontów obiektów sportowych).
  8. Podejmowanie działań edukacyjnych skierowanych do sprzedawców napojów alkoholowych oraz działań kontrolnych i interwencyjnych, mających na celu ograniczanie dostępności napojów alkoholowych i przestrzeganie zakazu sprzedaży alkoholu osobom poniżej 18. roku życia. W szkoleniach właścicieli punktów sprzedaży napojów alkoholowych należy uwzględniać nie tylko aspekty prawne, lecz również obszar osobistych motywacji (np. postawy rodzicielskie, mity na temat alkoholu) oraz umiejętności praktyczne (ćwiczenie scen asertywnego odmawiania). Działania kontrolne i interwencyjne, które można podejmować to np.:
    • eksperyment badawczy, próby zakupu alkoholu przez osoby pełnoletnie wyglądające na niepełnoletnie; uczestniczy w nim także osoba, której zadaniem jest interwencja w przypadku próby sprzedaży alkoholu;
    • kontrole sklepów, pubów, restauracji, dyskotek organizowane przy współpracy policji (funkcjonariusz ubrany po cywilnemu) lub straży miejskiej.

    9. Wymienione działania powinny być prowadzone nie tylko w dużych miastach, lecz również w mniejszych miejscowościach i na wsiach w ramach porozumień pomiędzy samorządami (wspólna organizacja, finansowanie, wymiana zespołów kontrolnych).

  9. Podejmowanie działań interwencyjnych wobec firm prowadzących promocję i reklamę napojów alkoholowych, w szczególności reklamę skierowaną do młodzieży.

Od jesieni 2004 roku otworzyły się możliwości ubiegania się o dodatkowe środki na realizację zajęć sportoworekreacyjnych dla dzieci i młodzieży. Zgodnie z art. 132 ustawy o wychowaniu w trzeąwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi podmioty świadczące usługi będące reklamą napojów alkoholowych wnoszą na wyodrębniony rachunek utworzony przez ministra właściwego ds. kultury fizycznej i sportu opłatę w wysokości 10% podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług wynikającej z tej usługi. Wpływy z tych opłat są przeznaczane wyłącznie na dofinansowanie zajęć sportoworekreacyjnych dla uczniów. O dofinansowanie mogą ubiegać się stowarzyszenia kultury fizycznej, organizacje pozarządowe w wysokości 80% planowanych kosztów oraz jednostki samorządu terytorialnego w wysokości 50% planowanych kosztów (rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 5 paądziernika 2004 r. w sprawie warunków i trybu przyznawania dofinansowywania zajęć sportoworekreacyjnych dla uczniów – Dz.U. Nr 224, poz. 2275).

Więcej informacji na ten temat można uzyskać w Ministerstwie Edukacji Narodowej i Sportu lub ze strony internetowej www.menis.gov.pl

Działalność na rzecz bezpieczeństwa w miejscach publicznych w kontekście problematyki alkoholowej oraz przeciwdziałania nietrzeąwości kierowców

Każdego roku Policja zatrzymuje w Polsce około 150 tys. nietrzeąwych kierowców. Co roku w wypadkach, w których uczestniczą nietrzeąwi uczestnicy ruchu drogowego, ginie ponad tysiąc osób, a ponad 10 tys. zostaje rannych. Działania na rzecz przeciwdziałania nietrzeąwości kierowców można podzielić na trzy grupy: działania edukacyjne, interwencyjnowykrywcze i resocjalizacyjne wobec kierowców zatrzymanych za jazdę w stanie nietrzeąwości. Jednym z najważniejszych problemów alkoholowych występujących na poziomie gminy, a równocześnie najbardziej zauważalnym wśród mieszkańców jest naruszanie ładu i porządku dokonywane przez osoby nietrzeąwe. Statystyki policyjne wskazują, że to właśnie osoby nietrzeąwe stanowią bardzo często grupę sprawców czynów niezgodnych z prawem. Włączenie działań na rzecz przeciwdziałania nietrzeąwości w miejscach publicznych do gminnego programu profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych może wspomóc odpowiednie służby działające na terenie gminy w podniesieniu poziomu bezpieczeństwa mieszkańców. Poniżej przedstawiono kierunki działań, które można wykorzystać przy tworzeniu planów pracy w zakresie przeciwdziałania nietrzeąwości w miejscach publicznych oraz przeciwdziałania nietrzeąwości kierowców:

  1. Prowadzenie lokalnych i regionalnych kampanii edukacyjnych związanych z zagrożeniem, jakie stwarzają nietrzeąwi kierowcy. Organizacja kampanii lokalnych wpisuje się wyraąnie w zakres działalności profilaktycznej, informacyjnej i edukacyjnej w zakresie rozwiązywania problemów alkoholowych, w tym problemu nietrzeąwości kierowców.
  2. Współpraca z ośrodkami szkolenia kierowców (w zakresie włączenia do programów szkolenia problematyki alkoholowej). Szkoły nauki jazdy mogą stać się miejscem realizacji programów edukacyjnych, których głównym elementem jest przekazanie kandydatom na kierowców podstawowej wiedzy na temat problematyki alkoholowej. PARPA przygotowała i na drodze pilotażu zweryfikowała propozycję scenariusza zajęć, który może być realizowany przez szkoły nauki jazdy. Rekomenduje się, aby prowadzącymi zajęcia były osoby z doświadczeniem w prowadzeniu zajęć poświęconych problematyce alkoholowej.
  3. Jedną z metod prowadzenia edukacji na temat problematyki alkoholowej – ukierunkowanej na kierowców – jest zaplanowanie dystrybucji materiałów edukacyjnych, w tym np. licznika trzeąwości. Doświadczenie wskazuje, że z punktu widzenia dużej efektywności edukacyjnej związanej z wykorzystaniem licznika trzeąwości, wskazane jest organizowanie krótkich spotkań dla osób, które go otrzymają, podczas których dowiedzą się, jak z niego korzystać.
  4. Nawiązanie współpracy z Policją w celu zwiększenia liczby kontroli kierowców pod względem trzeąwości. Istnieje możliwość, w ramach współpracy z Policją, zakupu alkomatu, jeśli stanie się on elementem działań związanych z przeciwdziałaniem nietrzeąwości kierowców. Samorząd gminny, działając na rzecz przeciwdziałania nietrzeąwości kierowców, ma prawo inicjować zwiększenie liczby kontroli stanu trzeąwości u kierowców na terenie gminy. W tym celu konieczne jest nawiązanie bliskiej współpracy w zakresie ustalania wspólnej strategii Policji oraz np. gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych.
  5. Inicjowanie na podstawie art. 12 ust. 2 oraz art. 14 ustawy o wychowaniu w trzeąwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi ograniczeń sprzedaży alkoholu w miejscach, gdzie gromadzą się kierowcy (np. stacje benzynowe, miejsca obok zajezdni autobusowych itp.). Samorząd gminny, biorąc pod uwagę dotychczasową sytuację sprzedaży napojów alkoholowych w miejscach związanych z ruchem drogowym, powinien zdecydować, czy sprzedaż w tych miejscach wpływa na bezpieczeństwo na terenie danej gminy.
  6. Wprowadzenie (organizacja i finansowanie) programów korekcyjnych dla kierowców zatrzymanych za jazdę w stanie nietrzeąwości. W tym celu konieczne jest nawiązanie współpracy z Sądami Rejonowymi, Wydziałami Karnymi i zaproponowanie jako środka oddziaływań na skazanych kierowców udziału w programie korekcyjnoedukacyjnym, którego celem byłoby powstrzymanie kierowców przed ponownym prowadzeniem pojazdów pod wpływem alkoholu. Koncepcja tego typu programu oraz technologia jego wprowadzania na poziomie gminy, a także rekomendacje co do osób przygotowanych do realizacji zajęć jest dostępna w PARPA. Gminom zainteresowanym wprowadzeniem pilotażowego programu na swoim terenie, rekomenduje się zaplanowanie organizacji wdrożenia programu oraz przygotowanie osób z terenu gminy do prowadzenia zajęć.
  7. Organizacja specjalistycznych szkoleń z zakresu problematyki alkoholowej dla kierowców zawodowych oraz wprowadzenie profilaktycznych programów pracowniczych w zakładach komunikacji publicznej. Programy psychoedukacyjne dla kierowców zawodowych wpisują się w działalność profilaktyczną, informacyjną i edukacyjną w zakresie rozwiązywania problemów alkoholowych. Zakłady pracy, w których pracują kierowcy, mogą stać się miejscem prowadzenia nowoczesnej profilaktyki.
  8. Podnoszenie kompetencji zawodowych przedstawicieli służb społecznych kontaktujących się z osobami nietrzeąwymi. Jedną z potrzebnych umiejętności do profesjonalnego wykonywania swoich obowiązków służbowych u przedstawicieli służb społecznych, jest umiejętność nawiązania kontaktu z osobą nietrzeąwą. W tym celu samorząd gminny ma możliwość organizacji szkoleń dla przedstawicieli poszczególnych służb społecznych ze swojego terenu na temat umiejętnego kontaktowania się z nietrzeąwymi klientami.
  9. Inicjowanie działań na rzecz częstszego podejmowania interwencji przez funkcjonariuszy Policji oraz Straży Miejskiej w sytuacjach spożywania alkoholu w miejscach publicznych. W tym celu rekomenduje się nawiązanie bliskiej współpracy z Policją i/lub Strażą Miejską w celu wspólnego ustalenia strategii zwiększającej skuteczność egzekucji prawa w zakresie zakazu spożywania napojów alkoholowych w miejscach publicznych. W ramach realizacji tego zadania istnieje możliwość organizacji szkoleń dla funkcjonariuszy na temat prawnych aspektów spożywania napojów alkoholowych w miejscach publicznych, ale także podniesienia motywacji u funkcjonariuszy do podejmowania interwencji w tym obszarze.
  10. Działania na rzecz zwiększenia bezpieczeństwa na stadionach piłkarskich. Rekomenduje się, aby w gminach, na terenie których znajdują się stadiony piłkarskie, gminna komisja nawiązała bliską współpracę zarówno z Policją, jak i z przedstawicielami klubu sportowego. Działania powinny być nastawione na zakaz wstępu na stadiony dla nietrzeąwych kibiców oraz osób wnoszących napoje alkoholowe. Należy również rozważyć możliwość wprowadzenia czasowego (w pobliżu stadionu na czas trwania/zakończenia meczu) zakazu sprzedaży napojów alkoholowych.

« poprzedni rozdział | spis treści | następny rozdział »